CIAŁO I UMYSŁ: EMOCJE

Ciało i umysł - nieodłączna para, więc gdy targają tobą emocje - rusz się koniecznie!

Masz mętlik w głowie, nie wiesz, co zrobić, czujesz, że cię “roznosi”…

Próbujesz się czymś zająć, ale nie bardzo to wychodzi…

Trudno o skupienie, myśli co chwilę uciekają w stronę tych natarczywych…

Wątpliwości, pytania, zmartwienia krążą nad tobą niczym kruki.

Wstań, przestań robić, co robisz i rusz ciało.

Zacznij powoli, np. na boki, oddychaj, na początku trochę jakby “na siłę” głęboko i kołysz się. Delikatnie albo szybko, jak potrzebujesz.

Poczuj, co chcesz teraz zrobić.

Ciśnie w klatce? Pojawia się gula w gardle? Dobrze, oddychaj tym. To jest teraz prawdziwe. To chce być teraz najważniejsze. Może potrzebujesz się rozpłakać. Może rzucić parę “ch” i “k”. 

Dasz radę ruszyć rękoma? Zrób, jak chcesz. 

Możesz być kołyszącym się “kołkiem”, zwyczajnie.

Możesz skakać. A może ciało chce leżeć? Idź za tym. Idź za sobą. Słuchaj tego cichego “tak” i “nie”.

Stań po swojej stronie. Bądź dla siebie dobry. Jak przyjaciel.

I oddychaj.

 TU I TERAZ

Bądź w tu i teraz. Rozgość się w danej chwili, rozsiądź wygodnie i czuj.
Zauważ, że oddychasz, jak, czy tylko brzuchem, czy większą częścią ciała.
Czujesz jakiś zapach?
Co słyszysz? Czy otacza cię zgiełk miasta czy dźwięki natury?
Na co masz ochotę? Co ma ochotę zrobić Twoje ciało?

Ja stoję na brzegu morza. Słyszę jego szum i ludzi w oddali.
W powietrzu czuję wilgoć wody i zapach kawy z mojego kubka.
To takie przyjemne, gdy fala dopływa do moich stóp, które stopniowo zanurzają się w piasku.
Czuję oddech psiego towarzysza na łydce.
Jestem spokojna, moje barki i plecy są luźne.
Wydycham powietrze z delikatnym mruczeniem.
To jest moja chwila błogości. Mmm…

A ty co czujesz?