WIOSNA W ŻYCIU

Jeżeli zmiana w twoim myśleniu, reagowaniu, zachowaniu ma zostać na dłużej, na zawsze, to potrzebujesz spojrzeć na dany temat szeroko, z odpowiedniej perspektywy, z przeznaczeniem na to również większej ilości czasu. To dlatego, że jesteśmy wielowymiarowi, często niejednoznaczni i na nasze wybory mają wpływ różne czynniki.

W mojej terapeutycznej pracy z klientkami i klientami zawsze podkreślam jak ważne jest podejście nie zero-jedynkowe, nie czarno-białe i dlatego, gdy mówisz „chcę zmiany, co mam teraz zrobić?” najczęściej usłyszysz ode mnie „to zależy, ale na pewno najpierw odetchnij” :)

To jest też ogromnie istotne dla naszego układu nerwowego, żeby dokonywać zmian małymi krokami. Zadbaj o siebie w taki sposób, żeby się za moment nie okazało, że nie masz już sił i cała chęć do zmiany prysnęła jak bańka mydlana.

Powoli, niemal niezauważalnie dla umysłu, bo czujny jest jak ważka :) zaczynasz od rozejrzenia się, świadomego rozeznania w temacie. Wtedy masz największą szansę na powodzenie.

 CO Z TĄ ZŁOŚCIĄ?

Być może tak już zostanie, że niektóre zachowania pewnych ludzi czy jakieś konkretne sytuacje w życiu będą powodować w tobie złość, irytację.

Będzie się budził ten wewnętrzny zwierz, który miał już przecież nie ryczeć, tylko odpoczywać potulnie po latach terapii i pracy nad sobą.

Czy to znaczy, że wszystko na marne?

Nie. Masz wpływ na to, jak zareagujesz tuż po tym, jak poczujesz, że się na czymś “odpalasz”.

Weź kilka głębokich oddechów, do brzucha, żeby dać znać ciału, że mieszanka hormonów stresu, które właśnie wystrzeliły do krwioobiegu może się swobodnie rozpłynąć, zneutralizować.

Oddychaj świadomie i rozmawiaj ze sobą, albo oddychaj i skup się na otoczeniu innym niż to, które wywołało zdenerwowanie, np. szukaj 3 niebieskich przedmiotów.

To tak, jakbyś grała w grę ze swoim mózgiem, próbując przekierować uwagę z sytuacji stresującej na spokój.

Z czasem będzie ci coraz łatwiej i szybciej wrócić do równowagi. 

I pamiętaj, że wszystko jest z tobą w porządku. Wszystko jest z resztą świata w porządku.

 PROCES PRZEŻYCIA EMOCJI

Jak sobie radzić ze swoimi emocjami? Jak funkcjonować, gdy zalewa nas fala strachu, lęku? 😔

Ja stosuję zasadę 3 kroków, może tobie również się przyda? Spróbuj 💜

1. Uświadamiam sobie, co czuję.
2. Akceptuję to.

Uwalniam się od tego uczucia lub sprawiam, że będzie na takim poziomie, żebym mogła/mógł funkcjonować, czyli ja nim zarządzam, a nie ono mną.

Sposoby, jak wprowadzać teorię w życie:

-> mantra Boję się i świadome oddychanie

https://fb.watch/bBLDyqC4GY/

-> medytacja Tu i Teraz

https://fb.watch/bBLFX28nR-/

 PROKRASTYNACJA c.d.

Czym jest ta siła, która powstrzymuje nas od podjęcia działania, zrobienia choćby kroku, chociaż wiemy, że zmieniłoby to nasze życie?

Czemu jest tak mocna, że nie pomagają logiczne wyjaśnienia, zrozumienie dlaczego, a nawet samo to, że bardzo chcemy coś zrobić, ale bezskutecznie?

To są często odruchowe reakcje, pomimo naszych najszczerszych chęci i postanowień.

To może być strach, nawet lęk, który niemal zamraża albo podsuwa setki innych spraw do zajęcia się w danej chwili. Żeby nie zrobić, nie poczuć, nie skonfrontować się z tym, co niewygodne.

Z tym, że nie wiemy, co będzie, jak to wreszcie zrobimy lub chociaż zaczniemy.

Z tym, że może nie wyjść, a nie lubimy porażek.

Z tym, że zawsze robiliśmy inaczej i zmiana wydaje się niemożliwa.

Z tym, że branie spraw w swoje ręce to również branie odpowiedzialności, a być może nikt nas tego nie nauczył wcześniej.

Również z tym, że możemy odnieść sukces, a wówczas to już w ogóle nie wiadomo jak żyć, choć brzmi to absurdalnie i niedorzecznie.

Różne nosimy przekonania, przyzwyczajenia, schematy myślenia i działania, które kiedyś nabyliśmy, żeby sobie poradzić. Czasem nawet żeby przeżyć. I każda próba zmiany kontaktuje nas z odepchniętymi, trudnymi emocjami, a zadaniem systemu nerwowego jest utrzymać nas przy życiu i szeroko rozumianym bezpieczeństwie za wszelką cenę. Więc prokrastynujemy.

To jest ogromna siła, choć na pierwszy rzut oka wydaje się nielogiczna i bezsensowna.

I pierwszym krokiem do nowego jest zobaczenie tego takie, jakie jest. Rozpoznanie.

Jeśli zechcesz, będę ci towarzyszyć na każdym etapie, zawsze powtarzając, że “wszystko z tobą w porządku”.

ZMIANA I EMOCJE c.d.

Dlaczego tak trudno przychodzi nam zaakceptowanie zmiany?

Często zaskoczenie, jakie się najpierw pojawia jest ogromne, do tego towarzyszy mu frustracja i złość, a czasem i bezsilność.

Emocje ciężkiego kalibru.

"No bo jak to? Tyle przygotowań, planów, kroków, zamierzeń, poniesionych kosztów, wykonanych czynności i nic? Nie tak miało być przecież! Nie zgadzam się!"

Tyle, że zmiana nadeszła, czy tego chcesz, czy nie. Masz natomiast wpływ na to, co z tym zrobisz.

Trudne? No pewnie. Całkiem spore stadko oczekiwań właśnie przestało mieć rację bytu. Wrażenie, że kontrolujesz sytuację odeszło w siną dal. Czarna „d” chciałoby się rzec.

Zaburzone poczucie kontroli szaleje. Czujesz, że wszystko wymknęło ci się z rąk i na nic już nie masz wpływu. Niespełnione oczekiwania przyniosły zawód i żal.

Tak. Masz prawo czuć to wszystko.

A jak już przeżyjesz te emocje i złapiesz dystans, to zobaczysz, że gdzieś obok, cichutko, nienachalnie próbuje się przebić na światło dzienne, zaufanie. Złap się go mocno. To wierny przyjaciel. Z niejednego bagna cię jeszcze wyciągnie. Z nim jest po prostu łatwiej dalej żyć.

Śmiało.

 ZMIANA I EMOCJE c.d.

Gdy ze strachu przed zmianą przestaję się już miotać jak ryba bez wody, gdy odzyskuję oddech i jako taką świadomość, mogę zadać sobie pytania.
Pytania, które pomogą mi uporać się z tym, co czuję i w zadbaniu o siebie zaplanować następne działania.

Czemu się wściekam? Bo co? Bo kto?
Czy aby na pewno?
Czy to na pewno prawda, co myślę?
Czego się tak naprawdę boję?
Jaki jest najczarniejszy scenariusz, który może się spełnić?
Jak ma się moje wyobrażenie do rzeczywistości? Jakie są fakty?

I powoli, powoli, wynurzamy się na powierzchnię. Emocje opadają i można się spokojnie rozejrzeć. Nie trzeba od razu rzucać się w działanie. Spokojnie. Oddychaj, patrz, i znów oddychaj.

Powoli, krok za krokiem. Znajdziesz siły i sposób, żeby przyspieszyć (jeśli trzeba), ale teraz „tylko spokój może nas uratować”

ZMIANA I EMOCJE

Najtrudniejsze w zmianie, która nadchodzi jest ten cały szereg myśli, które nas od razu napadają.

„O rany, ile się trzeba będzie teraz narobić!”

„Zaplanowanie kroków zajmie mi chyba całą wieczność.”

„Jeszcze nie wiem, jak to będzie, ale na pewno ciężko.”

„Po co to wszystko?”

„Komu przeszkadzało to, jak jest teraz?”

„Nie jestem na to gotowa!”

A pod tym wszystkim siedzą emocje. Z mojego doświadczenia, to strach jest najczęstszym gościem.

Boimy się, że nie wiemy, co i jak. Że sami nie podołamy, że to oznacza duże przeciążenia i zmęczenie non stop, że to, co nowe pokaże nasz brak kompetencji, że zmiana przyniesie efekt gorszy od oczekiwanego i okaże się, że wszystkie wysiłki pójdą na marne.

Uch… Sporo tego… czuję ciężar i decyduję zatrzymać tą rozpędzającą się maszynę. Jak? Np. świadomie skupiam wzrok na jednej rzeczy z mojego otoczenia – np. jaka ona jest? Jaki ma kolor, strukturę? O, zatrzymałam kołowrotek myśli. Skupię się teraz na sobie, na swoim oddechu, kierując go w konkretne miejsca. Strach zelżał. Czuję się trochę lepiej. Ok, czy mogę teraz przyjrzeć się nadchodzącej zmianie już bez zadyszki?