ILE TEGO NIE WIEM?

A teraz zachęcam, włącz uważność i zastanów się, ile razy twoja odpowiedź brzmiała ‘nie wiem’? Jak długo trwasz w takim stanie, na ile pytań wciąż nie znajdujesz odpowiedzi?

🤔

Pobądź sobie z tą refleksją, szczerze, bez uników. Może posiedź przed lustrem i spójrz w swoje oczy.

Poczujesz to. Poczujesz, czy nie wiesz naprawdę, czy to już raczej ucieczka, bo trudne emocje są niewygodne, bo masz do podjęcia decyzje, które nie są łatwe i niosą konsekwencje.

I wówczas zadaj sobie pytanie, co dalej? 

Zostajesz w ‘nie wiem’? Wychodzisz z tego stanu? Sama, z czyjąś pomocą, jak, kiedy? 

Stań w odpowiedzialności za samą siebie. W odpowiedzialności i prawdzie. I z tego miejsca możesz zdecydować się nie robić z tym nic, bo czujesz, że np. nie jesteś jeszcze gotowa, ale to już nie ma nic wspólnego z unikaniem samej siebie. 

Świadomie kierujesz swoim życiem i dokonujesz wyboru, a twoje ‘nie wiem’ nabiera zupełnie nowego, świadomego charakteru.

💜

 NIE WIEM

Gdy jedyną odpowiedzią na pytanie ‘co czujesz?’ jest ‘nie wiem’, to jest w porządku.

Tak bywa, zwłaszcza przy dużym nasileniu trudności, z jakimi się mierzysz, w przytłoczeniu.

Najważniejsze, żeby skupić się wtedy na podstawach takich, jak sen, dobre jedzenie, odpoczynek, gdy tylko to możliwe.

Na zejście głębiej, w emocje, pracę własną, przyjdzie jeszcze czas. Teraz ‘nie wiesz’ i na ten moment tak masz. To jest w porządku.

 NIE WIEM

Siadasz na fotelu, zaczynasz opowiadać i gdy dopytuję o emocje, czasem pojawia się u ciebie „nie wiem”.

Bywa, że zbyt duża (dla ciebie) ilość tych „nie wiem” sprowadza ciszę, spuszczenie wzroku i westchnienie.

To jest w porządku. Dla mnie twoje „nie wiem” oznacza, że nie masz kontaktu z tym, co się pod tym kryje, z odpowiedzią. Jeszcze nie masz.

Daj sobie czas, bez presji. Odpowiedź przyjdzie. Pojawi się. A tymczasem oddychaj swobodnie, bądź dla siebie dobra, nie naciskaj, nie poganiaj. Masz to w sobie, jesteś kompletna.