DŁUGOTERMINOWO

Gdy zmiana ma dotyczyć tematu, który jest długoterminowy w naszym życiu, to jest sporo rzeczy, które mamy wyparte, działamy na tzw. autopilocie. Nie mamy świadomości, że coś robimy, mówimy, albo właśnie nie mówimy, że niemal zawsze w określony reagujemy na jakąś sytuację. I teraz chodzi o to, żeby się zastanowić, skontaktować ze sobą, gdzie jest tego źródło.

Jednym ze sposobów świadomej pracy własnej nad zmianą jest obserwacja, zadawanie sobie pytań i robienie sobie notatek. To zapisywanie odpowiedzi ma duże znaczenie, ponieważ około 80% naszych myśli nam umyka, zapominamy je, nawet jak wydaje nam się, że będzie inaczej. Poza tym, to jest takie „czarno na białym”, nic się nie ukryje i ciekawe jest również to, jak na te same pytania potrafimy różnie odpowiedzieć w zależności od dnia, samopoczucia, zdarzeń itd.

To właśnie daje tą szerszą perspektywę, której szukamy, głębsze wejście w temat, jeśli zależy nam na tym, żeby zmiana była długofalowa.

 CO Z TĄ ZŁOŚCIĄ?

Być może tak już zostanie, że niektóre zachowania pewnych ludzi czy jakieś konkretne sytuacje w życiu będą powodować w tobie złość, irytację.

Będzie się budził ten wewnętrzny zwierz, który miał już przecież nie ryczeć, tylko odpoczywać potulnie po latach terapii i pracy nad sobą.

Czy to znaczy, że wszystko na marne?

Nie. Masz wpływ na to, jak zareagujesz tuż po tym, jak poczujesz, że się na czymś “odpalasz”.

Weź kilka głębokich oddechów, do brzucha, żeby dać znać ciału, że mieszanka hormonów stresu, które właśnie wystrzeliły do krwioobiegu może się swobodnie rozpłynąć, zneutralizować.

Oddychaj świadomie i rozmawiaj ze sobą, albo oddychaj i skup się na otoczeniu innym niż to, które wywołało zdenerwowanie, np. szukaj 3 niebieskich przedmiotów.

To tak, jakbyś grała w grę ze swoim mózgiem, próbując przekierować uwagę z sytuacji stresującej na spokój.

Z czasem będzie ci coraz łatwiej i szybciej wrócić do równowagi. 

I pamiętaj, że wszystko jest z tobą w porządku. Wszystko jest z resztą świata w porządku.

 ZMIENIĆ - ALE JAK?

Chcesz dokonać zmiany, ale nie wiesz jak?

Odpowiedź jest prosta, ale nie łatwa.

TERAZ, w każdej sekundzie, kiedy podejmujesz choćby najmniejszą decyzję.

Jeśli ci nie wychodzi, wciąż wracasz na stare tory, to spróbuj popatrzeć na siebie z boku.

Pewnie już znasz powody, dlaczego robisz coś tak, a nie inaczej, więc zastanów się, kiedy to się dzieje?

W których momentach, w jakich okolicznościach postępujesz „po staremu”?

Staniesz się wówczas własnym obserwatorem, a to pozwoli ci na złapanie tej mikro-chwili, w której zanim zadziałasz, potrzebujesz podjąć decyzję „co i jak” – tu mieszka zmiana.

Nie musisz umieć od razu. Zrób to w swoim tempie. I pamiętaj, że wszystko jest z tobą w porządku.

JAK ODPOCZYWAĆ?

Nasz system nerwowy najlepiej odpoczywa, gdy jesteśmy w tu i teraz, a jeśli dojdzie do tego uczucie przyjemności i zaangażowania, to już w ogóle najlepiej.

Zatrzymuj się w kołowrotku myślowym tak często, jak to możliwe. Nie wybiegaj w przyszłość, nie analizuj, nie oceniaj, bądź.

Dla wielu z nas jest to bardzo trudne, ponieważ uwierzyliśmy, że bycie zajętym to jest jakaś nobilitacja i dobrze o nas świadczy. Być może jesteśmy wciąż “w robieniu” ze strachu, że staniemy się niepotrzebni, nieopłacalni itp.

Jak więc zatrzymać to błędne koło?

Najpierw zauważ o czym myślisz, czy skoro bujasz się w hamaku, to głowa również buja się z tobą. Użyj zmysłów: rozejrzyj się, poczuj czy ci wygodnie, co słyszysz? I oddychaj, powoli, wyobraź sobie jak to powietrze wpływa i zasila twoje części ciała, a potem wypływa zabierając, co już ci niepotrzebne.

Widzisz? Umiesz, nawet jeśli trwało to bardzo krótko. 

Tylko efektywny odpoczynek przyniesie wymierne skutki. Jakość przede wszystkim, a potem pomału również ilość.

Z czułością. Wdech. I wydech.

 SWÓJ CIEŃ

Gdy na sesji terapeutycznej odkrywasz spory kawałek swojego cienia, to naturalne, że czujesz przytłoczenie. Mogą pojawić się myśli, że tych schematycznych zachowań, które chcesz zmienić jest tak dużo, że życia braknie, a sił to na pewno.

Spokojnie, wszystko z tobą w porządku. Pomału, oddychając, wejdziesz za moment w proces akceptacji, że tak masz. Tylko nie ucieknij w działanie. Zmiana nie zadzieje się na stałe, jeśli będziesz próbować przeskoczyć ten krok, bo boli, bo się boisz, bo nadmiar przygniata.

Spróbuj nie myśleć o tym, nie analizuj, a rodzące się emocje czuj i wyrażaj. Maluj, śpiewaj, pisz, biegaj, spaceruj, tańcz. Zrób cokolwiek, co choć trochę odsunie cię od starej, utartej ścieżki (nie)radzenia sobie.

Akceptacja nie oznacza, że się poddajesz albo że się zamrażasz i czekasz nie wiadomo na co.

AKCEPTUJESZ, że masz swój cień, swoje zachowania i reakcje, które chcesz zmienić i CZUJESZ wszystko, co się z tą świadomością wiąże. Tylko tyle i aż tyle.

Oczywiście, że będzie cię wybijało, chwiało, wtedy zatrzymuj się, oddychaj i zaczynaj od nowa. Przyjdzie nowe. Wiem to.

 MIEĆ ŚWIADOMOŚĆ

Bycie świadomym obserwatorem siebie i świata potrafi przytłoczyć.

A sam proces zdobywania wiedzy o sobie może nieźle zmęczyć. 😵‍💫

Mimo to, uważam, że warto. Nie chcę przeżyć życia ślizgając się po jego powierzchni, by uniknąć bólu i konfrontacji.

I najważniejsze, że nie jestem z tym i w tym sama.

To jest jak wybór między czterema podstawowymi kolorami a paletą barw. Decyduję się na obfitość. 🤩💜

 ZRANIENI RANIMY

Najczęściej krzywdzimy innych, gdy sami nosimy zranienie. Jakiś nieuświadomiony ból, a może i całkiem świadomy, ale nie przeżyty dostatecznie, nie utulony, nie wyrażony (!) daje o sobie znać, gdy wchodzimy z kimś w interakcję.

- co ty tak dzisiaj warczysz?!

- nie krzycz na mnie!

- przegięłaś!

- sprawiłeś mi przykrość…

I bywa, że jesteśmy tym zdziwieni, bo przecież nic takiego nie powiedzieliśmy, nie zrobiliśmy. A jednak.

Nosisz w sobie ból, to zazwyczaj zadajesz go innym. By poczuć choć odrobinę ulgi. Tak działa nasz system nerwowy. Za wszelką cenę będzie ciągnął do równowagi swojego właściciela.

Dlatego bądźmy uważni na to, co czujemy, co nas gniecie, zwłaszcza, gdy wydaje nam się, że dobrze to przemyśleliśmy.