CZY MUSISZ?

Pędzimy, lecimy, musimy, bo trzeba i świat się zawali, jak czegoś tam nie zrobimy.

Bo obiecaliśmy, a ktoś czeka i to nic, że jedziemy na rezerwie, po 12 h w pracy, ledwo unosząc brodę, żeby nie paść na ziemię. 😵‍💫

Może chodzi o to, że to nie świat się zawali, tylko zrobimy wszystko, żeby uniknąć trudnych emocji drugiej strony, i swoich?

Frustracji, złości, żalu, gniewu, niezadowolenia, niespełnienia, zawodu, zaskoczenia itd. 😒

Popatrz z boku na te wszystkie momenty, kiedy ‘MUSISZ’.

Przyjrzyj się sobie, temu, co ważne – da się wyłuskać choć jedną sytuację, w której jesteś w stanie odpuścić ‘za wszelką cenę’, dla swojego dobra?

Jeśli zakomunikujesz swoją decyzję autentycznie, nie posługując się wymówkami, może się okazać, że spotkasz akceptację, zrozumienie i że „ok, zrobisz jutro, dobrze, że mówisz”. 💜

 ODKRYWANIE MOCY

To zdecydowanie moja dewiza w prowadzeniu terapii. Niezależnie, czy dotyczy sfery osobistej, czy prowadzenia firmy. 

Zawsze daję wędkę zamiast ryby, doświetlam miejsca, w które warto spojrzeć.

Nie odbywam samotnych podróży w poszukiwaniu rozwiązań dla Ciebie najlepszych, bo tylko ty wiesz, co na dany moment jest priorytetem i jak chcesz działać dalej. Pewnie, podsuwam pomysły, pokazuję wachlarz, ale zawsze to jest twój wybór. 

Tylko biorąc odpowiedzialność za samą siebie jesteś w stanie poczuć się w mocy. A tym jest właśnie decydowanie co i jak zrobisz.

 ZABAWA

Czy w twoim życiu jest zabawa?

Takie momenty lub całkiem długie kawałki czasu bez kontroli, za to z odwagą i nieskrępowaną radością.
Robienie czegoś bez patrzenia z obawą na reakcję innych, na ich miny.
Robienie czegoś tylko i aż dlatego, że ja chcę!

Czy sobie pozwalasz na odrobinę szaleństwa?

To może być niezauważalny dla otoczenia gest, ale za to ty będziesz wiedzieć 😊

Ukradkowy uśmiech kącikiem ust, ruszanie jednym palcem w bucie w rytm muzyki, zjedzenie czegoś słodkiego, bo się ma na to ochotę, pójście w lewo zamiast w prawo.
A może zdjęcie butów i skok w kałużę? A co!

Czy masz na to ochotę? Czy bawisz się w codzienności? Czy to trudne czy łatwe dla ciebie?

 PROKRASTYNACJA c.d.

Czym jest ta siła, która powstrzymuje nas od podjęcia działania, zrobienia choćby kroku, chociaż wiemy, że zmieniłoby to nasze życie?

Czemu jest tak mocna, że nie pomagają logiczne wyjaśnienia, zrozumienie dlaczego, a nawet samo to, że bardzo chcemy coś zrobić, ale bezskutecznie?

To są często odruchowe reakcje, pomimo naszych najszczerszych chęci i postanowień.

To może być strach, nawet lęk, który niemal zamraża albo podsuwa setki innych spraw do zajęcia się w danej chwili. Żeby nie zrobić, nie poczuć, nie skonfrontować się z tym, co niewygodne.

Z tym, że nie wiemy, co będzie, jak to wreszcie zrobimy lub chociaż zaczniemy.

Z tym, że może nie wyjść, a nie lubimy porażek.

Z tym, że zawsze robiliśmy inaczej i zmiana wydaje się niemożliwa.

Z tym, że branie spraw w swoje ręce to również branie odpowiedzialności, a być może nikt nas tego nie nauczył wcześniej.

Również z tym, że możemy odnieść sukces, a wówczas to już w ogóle nie wiadomo jak żyć, choć brzmi to absurdalnie i niedorzecznie.

Różne nosimy przekonania, przyzwyczajenia, schematy myślenia i działania, które kiedyś nabyliśmy, żeby sobie poradzić. Czasem nawet żeby przeżyć. I każda próba zmiany kontaktuje nas z odepchniętymi, trudnymi emocjami, a zadaniem systemu nerwowego jest utrzymać nas przy życiu i szeroko rozumianym bezpieczeństwie za wszelką cenę. Więc prokrastynujemy.

To jest ogromna siła, choć na pierwszy rzut oka wydaje się nielogiczna i bezsensowna.

I pierwszym krokiem do nowego jest zobaczenie tego takie, jakie jest. Rozpoznanie.

Jeśli zechcesz, będę ci towarzyszyć na każdym etapie, zawsze powtarzając, że “wszystko z tobą w porządku”.

 ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA TERAPIĘ

W pracy z klientami na sesjach bliskie mi jest przekonanie, że jestem odpowiedzialna za moje działania.

Nie dbam tylko o to, żeby wiedzę przekazać, nauczyć stosowania narzędzi, a resztę pozostawić tobie, mówiąc, że efekt naszych spotkań zależy tylko od ciebie.

Z dużą uważnością, ale i szczerze dążę do twojej prawdy. Podsuwam pytania, wątki, pomysły i czekam, patrzę, towarzyszę. Twój rozpoczęty proces to odpowiedzialność twoja, ale jest w nim też moja rola jako terapeutki.

To nie znaczy, że będę cię ciągnąć za rękę i na siłę pchać.

Towarzyszę ramię w ramię i odważnie nazywam stan rzeczy.

Wybór należy zawsze do ciebie, jednak często zostaniesz do niego postawiona przeze mnie i przy moim wsparciu, bo właśnie chodzi o to, żebyś nie była z tym sama.

Tak rozumiem moją odpowiedzialność za efekt terapii.

 

Czasami w terapii przychodzi moment, że przestajesz się umawiać na kolejne wizyty. Nie mam na myśli sytuacji zdarzeń losowych, chociaż one również bywają po coś.

Po prostu życie się wydarza, kalendarz nagle się zapełnił, a ty nie czujesz, że potrzebujesz teraz spotkań.

Ja mam wtedy prośbę do ciebie – pytaj się siebie często po co ci przerwa.

Czemu jeszcze nie wracasz? Jak długiej przerwy potrzebujesz? Czy myślisz o powrocie, czy może zaczynasz czuć, że to może być koniec terapii? Jaki jest powód?

Łapiesz oddech, nabierasz dystansu, żeby ruszyć z inną energią czy jednak uciekasz/unikasz?

Nie oceniam. Wszystko jest potrzebne.

Ale bądź blisko siebie. Szczerze.